ไง
ฉันเพิ่งได้ผลประเมินอาจารย์มา
ฟังที่นักศึกษาคนหนึ่งเขียนสิ
"ฉันชอบชั้นเรียนของดร.เกลเลอร์ เป็นการสอนที่เปิดโลกมาก
ดร.เกลเลอร์ คุณเป็นหนุ่มแซ่บ แห่งภาควิชาบรรพชีวินวิทยา"
"แก๊งหนุ่มแซ่บ แห่งภาควิชาบรรพชีวินวิทยา"
เอาไปทำเป็นปฏิทินขายดีได้เลยนะ
ใครเป็นคนเขียนน่ะ
ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน แต่ทุกใบประเมินเป็นแบบไม่ระบุชื่อ
- นายยังมีข้อสอบปลายภาคอยู่ไหม - มีสิ
เพราะนายเทียบลายมือบนใบประเมิน
กับกระดาษคำตอบได้ แล้วนั่นล่ะ คือคนที่แอบชอบนาย
พอเป็นเรื่องสาว เขาก็กลายเป็นอัจฉริยะขึ้นมาเลย
เดี๋ยวนะ รอก่อน
ทำไมเราถึงมั่นใจว่าเป็นผู้หญิงล่ะ
เป็นผู้หญิงอยู่แล้ว
แต่นั่นแหละ มันไม่มีผลอะไรหรอก
เพราะฉันเป็นอาจารย์ เธอเป็นนักศึกษา
มันผิดกฎเหรอ
- เปล่า แต่มันไม่เป็นที่ยอมรับ - เข้าใจ
- อีกอย่าง อายุเราก็ห่างกันมาก - ก็ลองคิดแบบนี้สิ
- ตอนที่นายอายุ 90... - ฉันรู้ พอฉัน 90 เธอก็น่าจะ 80
แล้วความแตกต่างของอายุ ก็จะดูไม่เยอะเท่าไร
ไม่ ฉันไม่ได้จะพูดแบบนั้นสักหน่อย
ที่ฉันจะพูด คือตอนที่นายอายุ 90
นายจะยังจำได้อยู่ว่าการคบสาวอายุ 20
มันเป็นยังไง
แชนด์เลอร์
จำสาวที่เรียนวิทยาลัยเดียวกับนาย
- ที่ไปเป็นผู้กำกับหนังได้ไหม - อ๋อ เดน่า คีย์สโตน
เราเรียนวิชาการเคลื่อนไหวด้วยกัน
วิชาการเคลื่อนไหวคืออะไร
เป็นวิธีการของแชนด์เลอร์ ที่ทำเป็นว่าเขาไม่ได้เรียนละครใบ้
นั่นแหละ เอาล่ะ เธอจะกำกับหนังใหม่ที่มีอัล ปาชิโน
ช่วยให้ฉันได้คัดตัวนักแสดงที
ไม่รู้สิ เพื่อน
ฉันไม่ได้คุยกับเธอเป็นสิบปีแล้ว
ไม่นะ ได้โปรดเถอะ แชนด์เลอร์
ฉันจะเป็นหนี้นายโขเลย
นายเป็นหนี้ฉันโขอยู่แล้ว
- นายติดฉันอยู่ 3,400... - นี่เพื่อน
นายเปลี่ยนเรื่องทำไม
ตกลงจะโทรให้ฉันได้ไหม
- ก็ได้ ฉันจะพยายาม - ตกลง ขอบใจนะ นายนี่สุดยอด
ทีนี้ วันคัดตัววันสุดท้าย คือวันพฤหัสบดี โอเคไหม
เพราะงั้น ฉันต้องได้เข้าไปภายในวันพฤหัสบดี
จำวันพฤหัสบดีไว้นะ วันพฤหัสบดี นายจำวันพฤหัสบดีได้ใช่ไหม
ใช่วันอังคารหรือเปล่า
วันพฤหัสบดี
เอาล่ะ ถ้านายอยากมีตัวช่วยจำ จำไว้แบบนี้นะ
มันเป็นวันที่สามของสัปดาห์ วันจันทร์ หนึ่งวัน
วันอังคาร สองวัน
วันพุธ อะไรผุดๆ นะ วันต่อมาก็วันพฤหัสบดีไง
วันที่สาม ตกลงไหม
- ขอบคุณนะ - ดีมาก
มอน ฉันขอโทรเช็กข้อความหน่อย
เธอคิดได้ในนั้นเหรอ
แน่นอน เวลาธรรมชาติเรียกหา เธอก็อยากรู้ว่าใครโทรมาบ้าง
ฮัลโหล
เรเชลค่ะ
พวกเธอ มีคนอยู่ในห้องเรา โทรเรียกตำรวจเร็ว
เธอใช้โทรศัพท์อยู่
- ตายแล้ว - อะไรเหรอ
คุณพระช่วย ขอบคุณค่ะ
หน่วยดับเพลิงน่ะ
- ห้องเราไฟไหม้ - ตายแล้ว
- แล้วร้ายแรงแค่ไหน - เขาไม่ได้บอก แต่มีไฟไหม้
ฉันคิดว่าคงไม่ดีเท่าไร
- ไปเถอะ เราต้องไปแล้ว - ฟีบี้ เร็ว
ทำไมนายถึงยิ้ม มีอะไรน่าตลก
บทที่ฉันอยากไปคัดตัว คือพนักงานดับเพลิง
นี่มันโชคชะตาเข้าข้างชัดๆ
เทอมนี้คุณปล่อยเกรดดีจังนะ
- ศาสตราจารย์เกลเลอร์คะ - ว่าไง
ฉันอยากมาบอก ว่าฉันสนุกกับชั้นเรียนของคุณมาก
ขอบใจ ขอบใจมาก
ฉันอายนิดหน่อยเรื่องที่เรียกคุณ ว่าหนุ่มแซ่บในใบประเมิน
- เธอเองเหรอ - ค่ะ
ฉันรู้สึกประหลาดๆ เหมือนกัน
คุณเป็นอาจารย์ ส่วนฉันก็เป็นนักศึกษา
แต่คุณอยากออกเดตกับฉันไหมคะ
ฉันว่านั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไร
เพราะฉันคิดเอาไว้ว่าหมดเทอมนี้แล้ว
- คุณก็ไม่ใช่อาจารย์ฉันแล้ว - กี่โมงดีล่ะ
รู้อะไรไหม ช่างมันเถอะค่ะ
คุณให้เกรดเอฉันแล้วนี่
- ตามนั้น - ฉันล้อเล่นค่ะ
เอาจริงๆ นะ ตกลงกี่โมงดี
ขอไปหน่อยๆ
สวัสดีค่ะ
ว่าไงคะ
ไม่ โอเค ขอทางหน่อย
ก็ไม่แย่เท่าไรนี่
ความเสียหายส่วนใหญ่ อยู่ในห้องนอนครับ
- ตายแล้ว - พระเจ้า
ว่าไงเพื่อน
ฉันขอยืมเครื่องแบบ ไปใช้วันพฤหัสบดีนี้ได้ไหม
- ว่าไงนะครับ - โจอี้ เขาทำงานอยู่นะ
ถ้านายใส่ต้องดูดีแน่
แย่มากไหม
แย่สิ แย่มากเลยล่ะ
ของอย่างเดียวในนั้นที่ไม่ไหม้ คือขวาน
ซึ่งฉันจำไม่ได้ว่าเคยซื้อด้วย
- แล้วห้องเธอล่ะ เรช - ทุกอย่างเละหมดเลย
เตียงฉัน เสื้อผ้าฉัน ดูสเวตเตอร์สีฟ้าตัวโปรดฉันสิ
นั่นของฉันไม่ใช่เหรอ
ก็ได้ เสียใจกับความสูญเสียของเธอด้วยนะ
พวกคุณคงอยู่ที่นี่ไม่ได้สักพัก
พวกคุณมีที่พักไหมครับ
เอาล่ะ
ฟังนะ เพื่อน
ฉันไม่มีอารมณ์มาโดนจีบหรอกนะ
แต่ถ้าคุณจะทิ้งเบอร์โทรไว้ วันหลังฉันจะโทรไป
ค่ะ พวกเธออยู่กับเราได้
รู้หรือยังครับ ว่าต้นเพลิงคืออะไร คุณนักดับเพลิง
คุณสักคนสูบบุหรี่ไหม
ไม่ค่อยนะคะ
แต่ว่าฉันอยากสูบสักมวนแล้วล่ะ ขอบคุณ
ไม่นะ ไม่
พวกคุณจุดเทียนหรือธูปหรือเปล่า
ฉันจุดตลอดเวลาแหละ ฉันชอบมาก
ตายแล้ว ฝีมือฉันนี่ ฉันทำเอง
ฉันเป็นคนทำห้องไฟไหม้ ฉันทำห้องไฟไหม้
ฟีบี้ ใจเย็นนะ เราไม่จำเป็นต้องโทษใครหรอก ตกลงไหม
ฉันเตือนเธอเรื่องเทียนนั่นแล้ว
ให้ตาย ดีจริงที่ได้คุยกัน ไม่น่าเชื่อว่าเราไม่คุยกันมานานมาก
แชนด์เลอร์ นั่นใช่...
- ดีเลย ดีใจด้วย - นี่ แล้ว...
ใช่ บางทีเราน่าจะนัดเจอกัน...
ถือสายรอแป๊บนะ
อะไรล่ะ
พอวางหูแล้ว ไปกินพิซซ่ากันไหม
ว่าไง ฉันกลับมาแล้ว
ใช่ ฉันสะดวก
ได้เลย ไว้เจอกันตอนนั้น
แค่นี้นะ
แล้วฉันจะได้ไปคัดตัว นักแสดงเมื่อไหร่
ฉันรู้แหละ ว่าเป็นวันพฤหัสบดี แต่กี่โมงล่ะ
- สวัสดี - ว่าไง
เรายังไม่ได้นัดคัดตัว
ฉันจะพาเธอไปดื่มกาแฟ แล้วเราค่อยคุยกันตอนนั้น
นี่นายจะไปเดตกับผู้หญิงคนนี้เหรอ
ที่รัก นี่ไม่ใช่เดต ฉันไม่ได้คุยกับเธอมาสิบปีแล้ว
อยู่ๆ เราไม่ควรโทรหา คนที่ไม่ได้คุยกันมาเป็นสิบปี
แล้วขอให้เขาช่วยหรอกนะ
มันมีกฎอยู่ เราต้องเสียสละเวลาหน่อย
นายพูดถูก ฉันขอโทษ
ไม่ใช่ว่านาย จะออกไปเจอแฟนเก่าสักหน่อย
ใช่ เราแค่ไปเดตกันครั้งเดียวเอง
นายเคยเดตกับเธอเหรอ
ไม่เคยสักครั้งเลย
เยี่ยมเลย งั้นฉันไปเจอแฟนเก่าฉันบ้างก็ได้สินะ
เพื่อที่จะช่วยโจอี้ไง
ถ้าเธออยากช่วยโจอี้ ก็ออกเดตกับโจอี้สิ
(เซ็นทรัลเพิร์ก)
เจ๋งไปเลย โจอี้เพื่อนฉัน ก็อยู่ในวงการหนังเหมือนกัน
นายรู้ไหมว่าฉันไปเจอ เพื่อนเก่าคนไหนมา ฮาวี่ไง
เพื่อนฉันชื่อโจอี้นะ
กลายเป็นว่า ตอนนี้ฮาวี่ทำงานตัดต่ออยู่
ใช่เลย เขาโทรมาหาฉันแล้วถาม ว่าจะขอตัดต่อหนังใหม่ฉันได้ไหม
เหลือเชื่อเลยไหมล่ะ
ฉันไม่ได้คุยกับเขามาเป็นสิบปีแล้ว
แล้วเขามาขอให้ฉันช่วยเนี่ยนะ
ใช่ ฉันเกลียดฮาวี่นั่นมาตลอดแหละ
ไม่มีเลยที่จะพูด "สบายดีไหม"
ให้ตายสิ ไม่มีแม้กระทั่ง ชวนมาดื่มกาแฟสักแก้วก่อน
- หน้าหนาจริงเนอะ - นั่นสิ
เติมกาแฟอีกไหม
เพราะมันกะทันหัน ฉันเลยอยากขอโทษที่ห้องรกมาก
- ได้เลย - ไม่เป็นไรหรอก
ตายแล้ว
ห้องไม่ได้เป็นแบบนี้ ตอนที่ฉันอยู่ที่นี่
ถูกต้องแล้ว
แต่มีปัญหาหนึ่งนะ
ห้องรับได้แค่คนเดียว
เพราะงั้นพวกเธอคนหนึ่ง ต้องไปอยู่อพาร์ตเมนต์โจอี้
เพราะไฟไหม้เป็นความผิดฉัน ฉันว่าเธอควรได้อยู่ที่นี่
ไม่สิ เดี๋ยวนะ
นี่ไม่ใช่ความผิดของใครนะ ฟีบส์ ตกลงไหม มันเป็นอุบัติเหตุ
ไม่ มันเป็นความผิดฉัน เพราะงั้นเธอควรจะได้อยู่ห้องดีๆ
ก็ได้
เรช เธอเป็นแขกคนแรก ของโรงแรมมอนิก้าเลยนะ
โรงแรมมอนิก้า
เธอบอกฉันที ว่าชอบเมนูไข่มื้อเช้าแบบไหน
และฉันคิดว่า ฉันจะเอามาเสิร์ฟให้บนเตียงน่ะ
- เธอเจอเรื่องหนักๆ มาเยอะแล้ว - ใช่เลย
ตรงนี้คือที่วางพิซซ่าฉัน
และตรงนี้ก็คือที่วางกระดาษเช็ดปาก
- กลิ่นอะไรน่ะ - ใช่ไหมล่ะ ไม่รู้สิ
ไม่หรอกค่ะ ห้องเรียนคนเยอะจะตาย
คุณคงไม่เคยสังเกตเห็นฉันด้วยซ้ำ
อะไรนะ ฉันสังเกตสิ เธอนั่งข้างจอมขี้เซา เขย่าไม่ตื่น
ใครนะคะ
ฉันจำชื่อทุกคนไม่ค่อยได้
ฉันเลยคิดฉายาขึ้นมาน่ะ
อย่างคนที่นั่งอีกฝั่งของเธอ ชื่อกลิ่นตุ่ย ณ เสื้อน้ำตาล
- จริงด้วย - ใช่
แล้วคุณมีฉายาให้ฉันไหม
ไม่ล่ะ ไม่มี
มีอยู่แล้ว ชื่ออะไรคะ
ชื่อ...
จิ้มลิ้ม พิมพ์น่ารัก
น่ารักจังเลย
ฉันอยากบอกเธอว่าฉันสนุกมาก
ก่อนหน้านี้ ที่เธอบอกว่ามันอาจประหลาด
เรื่องสัมพันธ์อาจารย์กับนักศึกษา
และเอาตรงๆ นะ
ฉันก็คิดว่ามันจะประหลาดเหมือนกัน แต่มันไม่เลย ไม่สักนิด
- ดร.เกลเลอร์ - เบิร์ต
เมื่อคืนเธอนอนหลับสบายดีไหม
- ดีสิ - งั้นเหรอ
ใช่ มอนิก้าดีมาก เธอวาง ช็อกโกแลตมินต์ก้อนเล็กไว้บนหมอนด้วย
เธอรู้ไหม ว่าโจอี้ทิ้งอะไรไว้บนหมอนฉัน
- อะไรเหรอ - หมากฝรั่ง
เราสรุปสาเหตุเพลิงไหม้ได้แล้วครับ
ฉันรู้ เป็นเพราะเทียนฉันเองนี่แหละ
ไม่ใช่ครับ มีเครื่องใช้ไฟฟ้า ถูกเปิดทิ้งไว้ในห้องน้ำ
ดูเหมือนจะเป็นแกนม้วนผม
- ฉันไม่ได้ใช้แกนม้วนผม - แต่มีคนใช้ครับ
ไม่ต้องมองฉันเลย ฉันผมตรง
ตรงมากๆ ตรงสุดๆ
อาจจะเป็นเครื่องหนีบผมตรงก็ได้
ตรงนี้คือที่วางพิซซ่าฉัน
แล้วกระดาษเช็ดปากฉันหายไปไหนเนี่ย
นี่จ้ะ
ฉันไม่อยากให้แขกที่ดีที่สุดของฉัน เสียสายตา
ขอบคุณนะ มอนิก้า
- แล้วกลิ่นนั่นรบกวนเธอหรือเปล่า - กลิ่นจากห้องโจอี้น่ะเหรอ
ไม่นะ จากตรงนี้แทบไม่ได้กลิ่น
แต่ถ้าเหม็นก็บอกฉันได้นะ เพราะฉันจะได้อบพายดับกลิ่นให้
ฉันก็ได้กลิ่นนิดหน่อย อบพายได้เลย
- ตกลง - โอเคเลย
สวัสดีค่ะ
ค่ะ สักครู่นะคะ
ของเธอน่ะ จากคนที่มาตรวจสอบเพลิง
สวัสดีค่ะ ค่ะ นี่ฟีบี้
จริงเหรอคะ
ใช่ กลายเป็นว่า ไม่ใช่เพราะเครื่องหนีบผม
ที่ทำให้ไฟไหม้
ไม่ครับ เพราะเทียนต่างหาก
ใช่ครับ การทิ้งเทียนไว้โดยไม่ดูแล เป็นสิ่งที่แย่มาก
อันที่จริง หนึ่งในบทเรียนแรกๆ ที่โรงเรียนดับเพลิงสอน...
ผมต้องวางแล้วล่ะ
เราสนุกกันมาก เธอสุดยอดไปเลย
ฉันคิดว่าอายุที่ห่างกันอาจเป็นปัญหา แต่ไม่เลย
ไม่แม้แต่นิด
เอลิซาเบธโตกว่าอายุจริงมาก
ซึ่งเป็นความคิดที่บางคนไม่เข้าใจ
งั้นการคบนักศึกษาก็ไม่เป็นไรเหรอ
ก็ไม่หรอก
อันที่จริงมันไม่ได้ผิดกฎหรืออะไร
แต่มันไม่เป็นที่ยอมรับน่ะ
โดยเฉพาะกับศาสตราจารย์ ที่เราบังเอิญเจอเมื่อคืน
นายสูงส่ง ช่างตัดสิน
รอสส์ พี่ต้องระวังนะ
พี่คงไม่อยากมีชื่อเสียงเสื่อมเสีย
ว่าเป็นศาสตราจารย์ตำนานกินเด็ก
ก็จริง แล้วฉันควรทำยังไง
รอสส์ มันชัดเจนอยู่แล้ว
อะไรสำคัญกว่ากัน สิ่งที่คนคิดหรือสิ่งที่นายรู้สึก
รอสส์ นายต้องทำตามหัวใจนะ
โจอี้ พูดได้ดีมากเลย
- สวัสดี - ว่าไง
เรื่องเดน่าเป็นไงบ้าง
ฉันควรจัดตาราง ให้ว่างวันพฤหัสบดีหรือยัง
- ฉันทำไม่ได้ - นายทำไม่ได้เหรอ
ใจเย็น ฉันแค่ต้องการเวลามากกว่านี้ คืนนี้เราจะไปทานมื้อค่ำกัน
อะไรนะ นายจะออกไปเจอเธออีกแล้วเหรอ
- ออกไปเจอใคร - เดน่า คีย์สโตน เพื่อนสมัยเรียน
เธอใช่คนที่...
ไม่ใช่ คนนั้นเดน่า แค็ปแลน
จริงด้วย
- โจอี้ นายไม่รู้จักเธอสักหน่อย - ช่างฉันเถอะ
เป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมอีกแล้ว
เรื่องราวที่เธอทอถัก
อันที่จริง ฉันควรกลับได้แล้วล่ะ
ไม่นะ อยู่ก่อน เธอต้องอยู่ก่อน...
เธอควรอยู่ก่อน
ฉันดีใจจริงๆ นะ แต่ว่า...
ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับนาย
ไม่นะ นั่นไม่ใช่ ไม่ๆ
เสียใจด้วยนะ แชนด์เลอร์
นายนิสัยดีมาก และฉัน...
ฉันไม่อยากทำร้ายนาย
ถ้ามีอะไรที่ฉันทำได้ เพื่อช่วยให้นายรู้สึกดีขึ้นก็คงดี
ไม่หรอก จริงเหรอ
แน่นอน
ฉันเจ็บปวดมากเลย ฉัน...
ฉันขอโทษ
อาจมีบางอย่างที่เธอจะทำได้
อะไรเหรอ บอกมาได้เลย ทุกอย่าง
ฉันเพิ่งนึกขึ้นมาได้เมื่อกี้เลย
แต่ฉันมีเพื่อนที่เป็นนักแสดง
และเขาต้องฆ่าฉันแน่ ถ้ารู้ว่าฉันทำแบบนี้
แต่...
ฉันขอให้เขาไปคัดตัวนักแสดง ในหนังของเธอ
ประมาณวันพฤหัสบดีได้ไหม
แน่นอน
แต่ว่า...
นายจะรู้สึกดีขึ้น เรื่องที่ฉันปฏิเสธนายจริงๆ เหรอ
ถ้าเพื่อนที่เป็นนักแสดงของนาย ได้ลองคัดตัวในหนังฉัน
ฉันทำตามหัวใจเรียกร้องน่ะ ไว้เจอกันนะ
เป็นไงบ้าง
ไม่มีอะไรเปลี่ยน จากห้านาทีที่แล้วหรอก
มีสิ ฉันทำคุกกี้มาไง
ไม่เป็นไร ฉันยังอิ่มจาก มันฝรั่งแผ่นทอดที่เธอทำเองอยู่เลย
แต่เธอควรกินตอนนี้นะ เพราะมันอบร้อนๆ จากเตาเลย
- ได้ - แต่ไม่ใช่บนนี้
ห้ามกินอาหารบนเตียง จำได้ไหม ห้ามทำเศษขนมตก
- ก็ได้ เดี๋ยวฉันออกไป - ได้เลย
เธอทำอะไรน่ะ
ห้องนี้ล็อกไม่ได้สินะ
โจอี้ ฉันขอโทษ
ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องคิดมาก
ดูสิ มันต้องทิ้งคราบไว้แน่
เรช ไม่เป็นไร เธออยู่ห้องโจอี้
- จริงเหรอ - ใช่ ดูสิ
ใช่เลย
- ฉันไม่เคยอยู่แบบนี้มาก่อนเลย - ใช่ไหมล่ะ
แต่ก็อย่าเสียของสิ มันก็ยังเป็นอาหารนะ ให้ตายสิ
เธออยากทำอะไรต่อ อยากไปหาอะไรดื่มไหม
ไม่ได้ค่ะ
เธอต้องไปท่องหนังสือเหรอ
เปล่าค่ะ ฉันต้องท่องว่ายังอายุไม่ถึง 21
ได้เลย
ฉันจำได้เลย สมัยที่ยังเรียนวิทยาลัย เรา...
- คุณทำอะไรน่ะ - ไม่มีอะไร ฉันแค่...
ฉันทำตัวตามสบายกับเธอได้แล้วไง
คุณไม่อยากให้ใครเห็น ว่าอยู่กับฉันใช่ไหม
อะไรนะ ไม่ ไม่อยู่แล้ว พวกเขาไปหรือยัง
ไม่ พวกเขายังอยู่ แต่ฉันว่าฉันจะไปแล้ว
อะไรนะ ไม่ เดี๋ยวก่อน
เธอพูดถูก มันงี่เง่ามาก
ใครจะไปสนใจกันว่าคนอื่นคิดยังไง เราชอบกัน จริงไหมล่ะ
ไม่มีอะไรผิดนี่
มาสิ
เบิร์ต ลิเดีย เมล
- นี่เอลิซาเบธ - สวัสดีค่ะ
เธออยู่ในชั้นเรียน วัฒนธรรมสมัยนิยมของฉันไม่ใช่เหรอ
ใช่แล้ว ลิเดีย เอลิซาเบธเป็นนักศึกษา
และเราก็กำลังคบกันอยู่
และคุณอาจไม่ยอมรับเรื่องนี้ แต่...
เราจะไม่ปิดบังอีกต่อไป
คุณถูกไล่ออกแน่
- อะไรนะ - ทางวิทยาลัยไล่คุณออกแน่
คุณคบนักศึกษาไม่ได้ มันผิดกฎ
จริงเหรอ ไม่ใช่แค่ไม่เป็นที่ยอมรับเหรอ
- เจ๋ง - แจ๋วสุดๆ
ฉันชอบอยู่ห้องโจอี้มาก
เอาไปเลย
- สวยนี่ - ขอบใจ
วันพฤหัสบดีนี้นายยุ่งไหม
ตลกมาก
ฉันไม่รู้ว่านายจำได้ไหม
แต่การคัดตัวนักแสดงของฉัน ควรจะเป็นวันพฤหัสบดี
นายนัดให้ฉันได้แล้วเหรอ
- ใช่ - มากอดกันหน่อย
พอแล้วๆ
ถ้านายได้บทนั้น นายจะทำอะไรฉัน
- สวัสดี - ว่าไง
- นี่ ฟังนะ
ฉันขอคุยกับเธอหน่อย
- ว่าไง - ฉันรู้ว่าเขาบอก
ว่าเครื่องหนีบผมเป็นตัวทำให้ไฟไหม้
แต่ฉันว่าส่วนหนึ่งก็เป็นความผิดฉัน
ฉันไม่ได้บอกเธอ แต่ว่า...
ฉันเพิ่งเติมกระดาษทิชชูไป
และเราก็ต้องยอมรับ ว่ามันเป็นเหมือนชนวนไฟ
ฉันเลยคิดว่ามันน่าจะดีกว่า ถ้าให้ฉันอยู่ที่อพาร์ตเมนต์โจอี้
ไม่ๆ ฟีบี้ นี่เป็นความผิดฉัน
- อีกอย่าง ฉันก็อยู่ที่นี่ได้ - โอเค
แชนด์เลอร์ มอนิก้ากำลังตามหานายอยู่น่ะ
- จริงเหรอ - ใช่ เธอพูดเรื่องเศษขนมสักอย่าง
ไม่นะ ฉันระวังมากแล้วนะ
เธอต้องเปลี่ยนห้องกับฉันนะ มอนิก้ากำลังทำฉันคลั่ง
แน่อยู่แล้ว สาวๆ ทุกคนต่างอยากอยู่ห้องโจอี้
ไม่นะ ฟีบี้ ฉันก็ไม่อยากเปลี่ยน
ได้โปรดเถอะ ฉันโยนกระดาษเช็ดมือเปียกที่นี่ได้
แต่ที่อพาร์ตเมนต์มอนิก้า เธอกินคุกกี้เหนืออ่างล้างจานได้นะ
ฉันรู้
ฉันเสียใจ
ก็ได้
นี่ดูน่าสนุกจัง
- ใช่เลย - เจ๋ง
เลอะเทอะจริง
มันอยู่ในหนังสือคู่มือจริงด้วย
ฉันคบกับเธอไม่ได้ และใช้เตาไฟฟ้าในห้องทำงานไม่ได้
ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเราต้องเลิกคบกัน
แต่อย่างน้อย ฉันก็อยากขอบคุณ ที่คุณลุกขึ้นสู้เพื่อฉัน
ฉันรู้สึกดีมาก
มันทำให้ฉันชอบคุณมากกว่าเดิมอีก
ฉันรู้ ฉันก็ชอบเธอมากเหมือนกัน แต่เราคบกันไม่ได้
มันผิดกฎ มันเป็นเรื่องต้องห้าม
อะไรเหรอ
เวลาที่ฉันได้ยินคุณพูด ว่ามันเป็นเรื่องต้องห้าม
มันเร้าอารมณ์มากเลย
งั้นเหรอ
ค่ะ
ฉันไม่สนใจหรอก ว่ามันจะเร้าอารมณ์แค่ไหน
มันผิด
- ไม่นะ - ไม่ได้ มันผิด มัน...
มันน่าตีมาก
มัน...
เป็นข้อห้าม
ปิดคู่มือเถอะ
เราไปซื้อเตาไฟฟ้ามาด้วยดีกว่า
- สวัสดี - ว่าไง
เป็นไงบ้าง
เป็นไงอะไร
วันนี้วันพฤหัสบดีไง นายไปคัดตัวมาเป็นไงบ้าง
นี่วันพฤหัสบดีเหรอ
วันจันทร์หนึ่ง วันอังคารสอง
วันพุธ อะไรผุดๆ วันพฤหัส...
คำบรรยายโดย ณัฐณิชา พุฒพิทักษ์